چهار شمع

       آن گاه که  زایش راهی نو را از درون خویش احساس کردی پای در راهی خواهی گذارد که پیش تر برای رسیدن به آن بسیار  تلاش نموده ایی . ارد بزرگ

        يكي بود يكي نبود ، چهار شمع به آهستگي مي سوختند و به آرامي صداي گفت و گوی آن ها به گوش مي رسيد . شمع نخست گفت : من صلح و آرامش هستم ، اما هيچ کسي نمي تواند شعلهَ مرا روشن نگه دارد . من باور دارم که به زودي مي ميرم . سپس شعلهَ صلح و آرامش کم سو شد تا به کلي خاموش شد .

        شمع دوم گفت : من ايمان هستم . براي بيش تر آدم ها  ديگر در زندگي ضروري نيستم ، پس دليلي ندارد که روشن بمانم . سپس با وزش نسيم ملايمي ، ايمان نيز خاموش گشت .

        شمع سوم با ناراحتي گفت :  من عشق هستم ولي توانايي آن را ندارم که ديگر روشن بمانم . آدم ها من را در حاشيه زندگي خود نهاده اند و اهميت مرا درک نمي کنند . آن ها حتي فراموش کرده اند که به نزديک ترين کسان خود عشق بورزند .  طولي نکشيد که عشق نيز خاموش شد .

        ناگهان کودکي وارد اتاق شد و سه شمع خاموش را ديد و گفت : چرا شما خاموش شده ايد ، شما قاعدتا بايد تا آخر روشن بمانيد سپس شروع به گريه کرد . آن گاه شمع چهارم گفت : نگران نباش تا هنگامی که من هستم، ما مي توانيم دیگر شمع ها را دوباره روشن کنيم . مـن امـــيد هستم !

       با چشماني که از اشک و شوق مي درخشيد ، كودک شمع اميد را برداشت و دیگر شمع ها را روشن کرد .

جز ناامیدی و افسردگی هیچ بن بستی در زندگی آدمی نیست . اُرد بزرگ

نور اميد هرگز از زندگي تان خاموش مباد !