اگر همه تلاشم رو کردم و به هدفم نرسیدم چی ؟!

بیشتر انسان ها  در آغاز یک راه  با انرژی و تلاش فوق العاده برای رسیدن به هدف ایده آلشان کوله بار می بندند به امید استعداد و امکاناتی که دارند برنامه ریزی می کنند و در بعضی افراد که در برنامه ریزی حرفه ای هستند حتی تمام موانع را پیش بینی می کنند تا به هیچ وجه چیزی مانع رسیدنشان نشود .
می خواهم مثالی عینی برایتان بزنم:

فرض کنید شما به دوچرخه سواری علاقه دارید و مجبور هستید برای سلامتی تان یک ورزش را انتخاب کنید و می خواهید به صورت حرفه ای این رشته را دنبال کنید تا مسابقه مهمی شرکت کنید. در حالی که تا قبل از این در تمام عمرتان فقط در کودکی دوچرخه سواری کردید.
مطمئنا شما هم می دانید که راه پرفشار و سختی در پیش دارید اما به توانایی خودتان ایمان دارید اتاق شما پر می شود از عکس دوچرخه و دوچرخه سواران معروف ،لذت بخش ترین خیال شما، تصویرتان در حال گرفتن مدال این رشته است و خواب هایتان از این رویا پر می شود و این باعث ایجاد یک انرژی فوق العاده می شود .
مرحله 2) خرید دوچرخه و رکاب زدن در مسافت های کوتاه است .

در اولین جلسات قلب شما شروع به تند زدن می کند ،شش شما به دلیل فشار خون شما به سختی از هوا پر و خالی می شود و شما نفس نفس می زنید و اولین شب ها از درد پا نمی توانید بخوابید بعضی افراد در همین اولین تلاش، ورزش را کنار می گذارند اما شما که از هدفتان مطمئن هستید به خودتان می گویید که با تمام درد ها من باز تلاش می کنم .
مرحله ی 3)شما کم کم متوجه می شوید بدن انسان نظم خاصی داشته که شما تا به حال از آن خبر نداشته اید .باید شب ها سر ساعت خاصی بخوابید و روز ها به دلیل شرایط جوی زود بیدار شوید. و همچنین در غذا های شما کم کم باید تغییراتی ایجاد شود همین باعث می شود اطرافیان کم کم متوجه تغییر شما بشوند و شما را به انواع القاب نامربوطی مثل دلت خوشه! مزین کنند و کم کم از غذا ها و مهمانی های مورد علاقه تان دور شوید .
مرحله ی4)شما دیگر در این مرحله خود را یک ورزش کار می دانید تشریف می برید و به افراد مختلف اعلام می کنید که حریف می طلبید و فلان مسیر را با فلان سرعت غیر قابل باور می پیمایید و متوجه لبخند های نامحسوس آن ها می شوید و فکر می کنید که آن ها هم انسان های ذاتا شادی هستند و در اولین رقابت انقدر راحت از رویاییتان برای اول شدن عقب می مانید و واقعیت صاف روی سرتان خراب می شود  که دلتان می خواهد همان جا بنشینید و گریه کنید.
مرحله 5)شما که با واقعیت روبه رو شده اید سعی می کنید هر طور شده لبخند تمسخر آمیز رقبارا به خودشان باز گردانید پس دوباره به طرز عجیبی شبانه روز تلاش می کنید و هرچه از زندگی وتفریحات روزانه  قبلی تان باقی مانده جارو می کنید و دور می اندازید تا به هدفتان برسید و به خودتان می گویید این وقتی این جام را به دست بیاورم حتما یک مهمانی درست و حسابی می روم ،حتما یک غذای چرب و دلچسب را با خیال راحت می خورم ،یک خواب راحت می کنم و….
مرحله6 ) همه چیز جدی شده است کم کم همه شما را باور کرده اند شما دیگر فقط از روی سر خوشی به خود مطمئن نیستید به شما می گویند شما یک ستاره کشف نشده بودید و رکورد های فضایی دارید. شما خسته اید اما امیدوار هستید .(راستی این مراحل برایتان آشنا نیست ؟)
مرحله آخر )روز مسابقه است همه آمده اند ،شما نگرانید ،رقبایی را می بینید که تا به حال ندیده اید اما خودتان را نمی بازید و مسابقه می دهید هدفتان همان نقطه است که شما همین حالا می بینیدش فقط چند دور رکاب زدن دور این زمین گرد. همه تلاش هایتان به یادتان می آید شما باید ببرید اگر نبرید همه چیز خراب می شود .
دور آخر است توان پایتان تحلیل رفته اما به هر طریقی می رانید . چند نفر از شما قوی تر هستند و به راحتی از آن ها عقب میمانید .   شما اول نمی شوید !!!!
شما هم مثل ورزشکار ما مطمئنا نا امید شدید قصدم ناراحت کردن شما نبود اما این اتفاق  ممکن است برای هرکسی بیافتد !

فکر می کنید چه چیزی از همه چیز ناراحت کننده تر است ؟ نرسیدن به هدف؟

به نظر من از همه چیز ناراحت کننده تر این است که ما یادگرفته ایم  یک تونل تاریک  بسازیم بین خودمان و هدف، هیچ چیزی بین آن مهم نیست .ما حتی حاضر هستیم خودمان را نابود کنیم تا به آن نور انتهای تونل برسیم  و اگر نرسیم در تاریکی سردرگم می شویم .

دوست دارم با هم  دست آورده های ورزشکار را مرور کنیم.  1)شما اصلا ورزشکار نبودید .2)ریه تان رشد کرد و می توانید در سخت ترین شرایط حداکثر انرژی را به خود برسانید ،3)برنامه ارگانیک بدنتان شکل گرفته و از مواد مغزی استفاده کرده اید این مهم ترین توصیه برای افزایش طول زندگی و سلامتی است ، 4)دیگران به شما نگاه مثبت تری پیدا کرده اند ،5)با دنیای جدیدی مواجه شده اید و انسان های مختلفی که فرصت های مختلف شغلی و زندگی را برای شما ایجاد می کنندو …باز هم بگویم ؟ شما هیچ وقت این ها را نمی بینید چون این مسائل در تونل تاریک اند!
دوستان من زندگی ما مثل خودمان پیچیده و چند بعدی است در یک زمان فقط یک چیز نسیب شما نمی شود فرصت ها همه جا هستند فقط باید بیاموزیم از آن ها استفاده کنیم .گاهی آنچه بین راه به دست می آوریم از هدف هم با ارزش تر اند مثل سلامتی که ورزشکار به خاطرش ورزش را شروع کرده بود اما فراموشش کرده بود . گاهی اگر طعم  آب نبات های  بین راه را از خود دریغ کنیم خانه ی شکلاتی را نمی فهمیم .این طور حتی اگر شکست بخوریم به خودمان می گوییم من لذت آب نبات های بین راه را چشیدم حتی اگر خانه شکلاتی را از آن خودم نکرده باشم .
امیدوارم از هدف نهایی ات انگیزه بگیری اما در بین راه به اهدافی که هر روز به تو انگیزه می دهند توجه کنی و در بین راه زندگی کنی هر روز تو می تواند بهترین و پر ثمر ترین روز تو باشد! تو ناتوان نبودی که به هدفت نرسیدی مطمئنا  خوب به دست آورد هایت نگاه نکردی . هرکس به طریقی مسیر کمال را می پیماید مطمئنم اگر با خودت رو راست باشی و از تجربه ی بین مسیرت استفاده کنی می فهمی که برنده ای!