انواع جهانی شدن 3
چاپ مقالهغربيان سه جهانيشدن را از هم متمايز ميكنند:
ج: جهانيشدن ارتباطات
دورهي سوم جهانيشدن، كه در واقع همهي تئوريها و مباحث معاصر جهانيشدن ناظر بر آن است، معلول ظهور «صنعت جهاني ارتباطات Global Communication Industry»است و به عنوان يك روند ارتباطي هم زمان و ظهور «فضاي واحد ارتباطي Communicational Single Space»شده است، پديدهاي نو محسوب ميشود و از سه خصيصهي «فرا ملّي بودن Trans-nationalization»، «فراگير بودن Pervasiveness»و «پيوستگي Connectivity»برخوردار است. در واقع، اين خصيصهها ظرفيتهاي جهان جديد را معرفي ميكنند. برخلاف جهان قبل از ظهور صنعت هم زمان ارتباطات، كه «چسبيده به مكان» بود، فضاي جديد اساساً «فراملّي» و «فراجغرافي» و به تعبير دقيقتر «بي مكان Space less»است. لذا همهي توليدات، ضمن برخورداري از خصيصههاي ملي و بومي، در يك فضاي «فراملي» بروز پيدا ميكند. لذا روندهاي «فراملي شدن» در سطحي به مراتب گستردهتر از گذشته در حال جريان است. روندهاي جديد براي يك بار در فضاي مجازي ارائه ميشود و قابليت دسترسي «فراگير» را بر اساس «خاصگرايي Particularism»و «عامگرايي Universalism»جديد به وجود آورده است. به تعبير ديويد هلد، جهان جديد يك «جهان وصل شده» و عصر جديد يك «عصر اتصال The Age of Connexity»است كه به راحتي شاخصهاي ارتباطي و انفجار ارتباطي را منعكس ميكند.