آرزو دارم بزرگی بیاموزم از بزرگان

بعضی ها بزرگ به دنیا می آیند و بعضیها به مرور زمان می آموزند بزرگ شوند…
بزرگ شدن به بالا رفتن سن و تحصیلات و تغییرات فیزیکی نیست!
آنها مثل ما هستند با همین شکل و فرم و قیافه! و فرقی هم نمیکند کجایی باشند.
آدمهای بزرگ ساده فکر میکنند، ساده میپوشند، ساده حرف میزنند، ساده زندگی میکنند و همه کس و همه چیز را خوب میدانند و وجودشان برایمان امنیت است…
اصلاً انگار بد در ذاتشان رخنه نکرده…
و شاید کارهایشان برای ما عجیب باشد و برخی از ما به آنها بگوییم زودباور!!!
یه جورایی خوب هستند که وقتی کنارتند دوست نداری از آنها جدا شوی…
و اگر روزی نباشند، نبودشان عجیب حس میشود…
شاید آنها را هرگز ندیده باشیم و شاید هم همیشه در کنارمان باشند، مهم این است که قلب ما را تسخیر کرده اند و شاید این رمز ماندگاریشان باشد…
تسخیر نه به آن معنی که عاشقشان شده باشیم نه! بلکه تسخیر، آرامشی است که از بودنشان میگیریم…
عجیب است که برخی هر چقدر دنیایشان بزرگتر میشود، قلبشان کوچکتر!
و این همان تفاوت بعضی آدمهای معمولی با آدمهای بزرگ است! آری آنها هر چقدر دنیایشان کوچکتر میشود، بر عکس، قلبشان بزرگتر…
و چه زیبا می بود که ساده بودیم و بزرگ. و زیباتر آنکه، رهآورد بودنمان برای هم، آرامش بود و امنیت خاطر…
من از این آدمهای بزرگ زیاد سراغ دارم…
خدا را شکر! چقدر آدمهای بزرگ و خوب و ساده، زیاد داریم…
آرزو دارم که بیاموزم بزرگ شدن را از این آدمهایی که وجودشان نعمت است و حیاتشان موجب برکت…
همیشه برقرار باشید ای خوب ها….