طوفان های زندگی

ﺩﺧﺘﺮ ﮐﻮﭼﮑﯽ ﻫﺮﺭﻭﺯ ﭘﯿﺎﺩﻩ ﺑﻪ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﻣﯿﺮﻓﺖ ﻭﺑﺎﺯ ﻣﯿﮕﺸﺖ.ﺑﺎ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﺻﺒﺢ ﻫﻮﺍ ﺯﯾﺎﺩﺧﻮﺏ ﻧﺒﻮﺩ ﻭﺁﺳﻤﺎﻥ ﺍﺑﺮﯼ ﺑﻮﺩ،ﺩﺧﺘﺮ ﺑﭽﻪ ﻃﺒﻖ ﻋﺎﺩﺕ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﭘﯿﺎﺩﻩ ﺑﻄﺮﻑ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩ،ﺑﻌﺪ ﺍﺯﻇﻬﺮ ﮐﻪ ﺷﺪ ﻫﻮﺍﺭﻭ ﺑﻪ ﻭﺧﺎﻣﺖ ﮔﺬﺍﺷﺖ ﻭ ﻃﻮﻓﺎﻥ ﻭﻋﺪ ﻭﺑﺮﻕ ﺷﺪﯾﺪﯼ ﮔﺮﻓﺖ.
ﻣﺎﺩﺭ ﮐﻮﺩﮎ ﮐﻪ ﺗﺮﺳﯿﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺩﺧﺘﺮﺵ ﺍﺯ ﻃﻮﻓﺎﻥ ﺑﺘﺮﺳﺪ ﻭﯾﺎ ﺭﻋﺪ ﻭﺑﺮﻕ ﺑﻼﯾﯽ ﺳﺮ ﺍﻭ ﺑﯿﺎﻭﺭﺩ،ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﺗﻮﻣﺒﯿﻠﺶ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺩﺧﺘﺮﺵ ﺑﺮﻭﺩ،ﺑﺎﺷﻨﯿﺪﻥ ﺭﻋﺪ ﻭﺩﯾﺪﻥ ﺑﺮﻗﯽ ﮐﻪ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻨﺠﺮﯼ ﺩﺭﯾﺪ ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ ﻭﺍﺿﻄﺮﺍﺏ ﺳﻮﺍﺭ ﻣﺎﺷﯿﻨﺶ ﺷﺪﻭﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﺩﺧﺘﺮﺵ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮﺩ.ﺍﻭﺍﺳﻂ ﺭﺍﻩ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﭼﺸﻤﺶ ﺑﻪ ﺩﺧﺘﺮﺵ ﺍﻓﺘﺎﺩ ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﭘﯿﺎﺩﻩ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺧﺎﻧﻪ ﺩﺭﺣﺎﻝ ﺣﺮﮐﺖ ﺑﻮﺩ،ﻭﻟﯽ ﺑﺎ ﻫﺮ ﺑﺮﻗﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺯﺩﻩ ﻣﯿﺸﺪ ﺍﻭ ﻣﯽ ﺍﯾﺴﺘﺎﺩ ﺑﻪ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﯿﮑﺮﺩ ﻭﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﯿﺰﺩ.ﻭﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭ ﺑﺎ ﻫﺮ ﺩﻓﻌﻪ ﺭﻋﺪ ﻭﺑﺮﻕ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﯿﺸﺪ.
ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﺎﺩﺭ ﺑﺎ ﺍﺗﻮﻣﺒﯿﻞ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﻨﺎﺭ ﺩﺧﺘﺮﮎ ﺭﺳﺎﻧﺪ ﺷﯿﺸﻪ ﺭﺍ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﮐﺸﯿﺪ ﻭﺑﻪ ﺍﻭ ﮔﻔﺖ ﭼﮑﺎﺭ ﻣﯿﮑﻨﯽ؟ﭼﺮﺍ ﺑﯿﻦ ﺭﺍﻩ ﻣﯽ ﺍﯾﺴﺘﯽ؟
ﺩﺧﺘﺮﮎ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ ﻣﻦ ﺳﻌﯽ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﺻﻮﺭﺗﻢ ﻗﺸﻨﮓ ﺗﺮ ﺑﻨﻈﺮ ﺑﯿﺎﯾﺪ،ﭼﻮﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺮﺗﺐ ﺍﺯ ﻣﻦ ﻋﮑﺲ ﻣﯿﮕﯿﺮﺩ…
ﯾﺎ‌ﺩﻣﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺭﻭﯾﺎﺭﻭﯾﯽ ﺑﺎ ﻃﻮﻓﺎﻥ ﻫﺎﯼ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺧﺪﺍ ﮐﻨﺎﺭﻣﺎﻥ ﻫﺴﺖ.ﭘﺲ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﮑﻨﯿﻢ…