مهربانو و مهربان

در ایران باستان ، بجای کلمات “خانم” و “اقا” که ریشه مغولی دارند ، اجداد خوش سلیقه ما به “زن” ، “مِهربانو” می‌گفتند ، یعنی کسی که مهر خلق می کند و به “مرد” ، “مِهربان” می‌گفتند به معنای نگهبان مهر …..
بیایید همدیگر رو با این کلمات پر معنا صدا بزنیم ….. “مِهربانو ” = همسر، مادر، دختر، خواهر، دوست و “مهربان” = همسر، پدر، پسر، برادر، دوست….
حال تو چه مهربانویی یا مهربان ، این رسالت زیبای مهرورزی را در کلمات جاری کن تا ریشه عشق سیراب شود …..
(دکتر ایرج وثوق)
——————

تقدیم به مهربانوها و مهربانها